Terug
Het verhaal van Patricia (19) met een verstandelijk gehandicapt zusje van 8 jaar.09 januari 2006
Ik ben Patricia en ik ben 19 jaar oud. Ik heb een verstandelijk gehandicapt zusje Vera van 8 jaar. Ze zit op een mytylschool. Op de laagste niveau groep.
Verder heb ik ook nog een zusje van 17 jaar.
Ik ben nu bezig met de SPW opleiding en zit in het laatste jaar. Ik heb de richting gehandicaptenzorg/activiteitenbegeleiding gekozen. Een heleboel mensen denken dat ik dit gekozen heb omdat het een soort schuldgevoel tegenover mijn zusje is. Dit is dus helemaal niet zo. Ik ben dit werk gaan doen sinds ik weet hoe het is om met gehandicapten te werken. Vanaf de eerste dag dat ik bij m'n zusje op het dagverblijf was wist ik meteen dat ik dit werk later ook wilde gaan doen.
De vraag die ik vaak krijg, is of ik me een brus voel. Ik voel mijzelf niet echt een brus.
Het is wel mijn zusje, maar je zorgt meer voor haar dan bij een 'normaal' broertje of zusje. Het is voor mij heel erg normaal geworden. Bij mij is het ook zo dat mijn ouders teveel van mij verwachten. Maar ik heb dan zoiets van af en toe wat doen is niet erg, maar ik wil niet te vaak de verantwoording op mij krijgen.
Je moet het vooral accepteren dat je zo'n broertje of zusje hebt. Ik heb het niet moeilijk gevonden om het te accepteren, maar mijn familie wel. Die snappen het nog steeds niet.
We hebben een best wel zware tijd achter de rug. Mijn zusje heeft veel in het ziekenhuis gelegen. Gelukkig heb ik in die tijd veel steun gehad bij vrienden van mij.
Ik heb inmiddels al 2,5 jaar een vriend en ik kan altijd alles aan hem vertellen als ik me rot voel. Sinds ik hem ken, is mijn verwerkingsproces pas echt begonnen. Mijn vriend vind het moeilijk om te reageren op mijn zusje. Hij weet niet zo goed hoe je met haar om moet gaan. Ze is namelijk nogal erg druk en gek van mijn vriend (wat ik erg leuk vind) dat je de kans niet krijgt om wat te zeggen omdat m'n zusje dan alweer aan het rennen, gillen en lachen is. Hij vind het wel steeds minder moeilijk om met deze situatie om te gaan, als hij bij mij is.
Wat ik merk aan mijn leeftijdgenoten is dat ik me anders gedraag. Zij willen meer lol hebben in hun leven en ik heb daar minder behoefte aan. Ik merk dat ik ook te moe ben om zoveel te doen. Wanneer ik eventjes rust heb dan wil ik ook echt tot rust kunnen komen. Het is niet dat ik nooit leuke dingen doe, maar minder dan zij. Toen mijn zusje geboren werd, was ik 11 jaar. Ik merkte wel dat ik eerder volwassen gedrag vertoonde dan mijn mede klasgenoten.
Dat vond ik wel erg moeilijk, want je kon niet echt kind meer zijn. Vond het ook erg moeilijk dat mijn vrienden dat in die tijd niet begrepen dat ik meer bij mijn zusje in het ziekenhuis wilde zijn dan dat ik bij hen was na schooltijd. Ik ben in die tijd ook erg veel vrienden verloren.
Toen ik naar de middelbare school ging ben ik veel meer alles uit gaan leggen en dat begrepen de mensen met wie ik omging. Ik bleef gewoon mezelf en heb in die tijd veel vrienden ervoor terug gekregen en ik spreek hen ook nog regelmatig.
Het zou zo fijn zijn als ze eens aanboden om een middagje op te passen. Dat zou wel erg leuk zijn.
Reageren?