Terug
Radeloos!!!20 november 2008
Hoi, mijn naam is Joney ik ben 15 jaar en heb een zus (23) die verstandelijk gehandicapt is. Wat zij heeft is vrij uniek. Wij weten dat ze VG (Verstandelijk Gehandicapt) is, maar zij zelf vind dat totaal niet. Ik noem haar een slimme VG: je ziet aan haar niet dat ze gehandicapt is en je kunt nog een redelijk gesprek met haar voeren.
In haar puber jaren was zij net zoals andere pubers. Alleen zij had en heeft geen verantwoordelijkheidsgevoel. Dus ging ze naar feestjes en kwam laat thuis zonder van zich te laten horen of ging met jongens mee. Het is ook voorgekomen dat we haar midden in de nacht ergens moesten ophalen, omdat ze niet wist waar ze was. Dit soort dingen hebben bij mij als klein kind toch wat achtergelaten.Ik vergeet nooit al die keren als ik naar me ouders keek en zij weer moesten huilen als ze weer is niet wisten waar m'n zus was of als m'n zus weer gemeen deed tegen hen. Ze dacht/denkt alleen maar aan haar zelf: ikke, ikke, ikke, en de rest kan stikke. Ook heeft zij mij lichamelijk pijn gedaan. Mijn zus kon geen liefde geven of ontvangen en dat heeft veel emotionele schade gebracht bij het hele gezin.
Ik heb al die jaren mijn woede opgekropt en sinds 2 jaar kwam het er eigenlijk allemaal uit. Ik begon haar nu verbaal en fysiek heel erg pijn te doen ik dacht: 'nou weet zij wat ik en mijn ouders allemaal voelden'. De rollen waren omgedraaid: zij moest nu huilen en mijn ouders gingen het nu voor haar opnemen en begonnen mij te haten. Daardoor heb ik nu elke dag ruzie met m'n zus en met m'n ouders. Hier heb ik ook veel verdriet van gehad heb, want mijn ouders waren mijn alles. Ook op school ging het nog slechter dan normaal. Ik had hellemaal nergens meer zin in en ik spijbelde. Als ik uit school kwam ging ik in bed en bleef daar uren liggen: ik at niks, ik zei niks en ik werd heel erg depresief. Het begon met alleen maar huilen en het eindigde met aan zelfmoord denken.
Ik voelde me een heel slecht persoon, omdat ik er niet mee om kon gaan. Ik begrijp m'n zus niet en ik vraag me af waneer ik dat wel zal doen. Ik ben nu 15, maar heb nog steeds moeite met haar. Door alles wat er is gebeurd merk ik dat ik veranderd ben. Ik heb nog steeds die woede in mij en ik uit dat door veel te vloeken en gefrustreerd te reageren.
Toen ik hoorde dat ik een zusje kreeg, was ik erg blij. Ik dacht haar liefde te kunnen geven en goede zus voor haar te zijn. Maar niks was minder waar. Ook mijn zusje blijkt VG te hebben. Ik hoopte ooit een eigen gezin te beginnen en moeder te worden. Maar het blijkt dat deze ziekte erfelijk is. Ook deze droom valt in duigen.
Het gaat nu veel beter met me. Ik ben niet meer depresief en op school gaat het ook stukken beter. Over de toekomst denk ik liever niet teveel na, ik zie wel hoe het allemaal loopt.
Ik vraag mij vaak af waarom mij dit moest overkomen. Maar die vragen zullen toch nooit beantwoord worden. Ik begrijp dat voor sommige mensen het misschien heel bot overkomt wat ik allemaal over mijn zus schrijf, maar het blijkt dat niet iedereen met zulke mensen om kan gaan. Ik heb alleen maar opgeschreven hoe ik het allemaal voelde en beleefde.
Bedankt voor het lezen van mijn verhaal. Ik heb er erg veel steun uit getrokken.
Dikke kus, Joneyy xxx