Deze website maakt gebruikt van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Klik op "OK" om cookies te accepteren, of op "Weigeren" om de cookies te weigeren.
print


Mijn verhaal

“Ik hou van mijn broertjes, heel erg veel. Dat heb ik altijd al gedaan, en toch hebben ze het me niet altijd makkelijk gemaakt. Dat maakt het ook zo dubbel, want enerzijds gun ik hen alle liefde van de wereld, maar anderzijds moest ik steeds rekening met hen houden, steeds zelf een stapje achteruit doen, omdat zij de aandacht meer nodig hebben dan ik dat had. Ik ben tenslotte gezond, en zij zijn dat niet. Ik heb een broertje met ADHD, en een broertje met vermoedelijk Asperger, maar hij is nooit gediagnosticeerd. Vooral toen ik jonger was stond ik hierdoor vaak wat meer op de achtergrond, en heb ik al vroeg geleerd om voor mezelf en ook voor anderen te zorgen. 

Inmiddels ben ik 21, getrouwd en woon ik samen met de allerliefste man. Ik heb een eigen ‘gezinnetje’ en dacht vroeger altijd dat ik dan geen brus meer zijn zou. Maar een brus ben ik altijd gebleven, omdat de zorgen om mijn broertjes blijven. Zij zijn volwassen aan het worden en lopen in die levensfase tegen verschillende dingen aan. Het feit dat ik een brus ben heeft me sterker gemaakt, eerder volwassen, wat nu soms een voordeel is. Als ik terugkijk had ik misschien wel meer ‘gewoon een kind’ willen zijn, maar aan de andere kant heeft liefde heel veel goed gemaakt. Nu ik een eigen huis heb is het makkelijker om afstand te nemen en gewoon ‘grote zus’ te zijn. Ik heb nu de ruimte om veel meer van ze te genieten! Ik heb een bijzondere jeugd gehad, door het gezin waar ik uit kom. Maar dat neemt niet weg dat het ook een waardevolle jeugd is geweest. 

Toen ik jong was zag ik dat nog niet, toen was alles soms alleen maar vervelend. Maar ik wil graag hoop bieden met mijn verhaal!”

Herkenbaar? Of benieuwd naar andere verhalen? Kom eens kletsen op het forum. Hier kun je verhalen van anderen lezen, je eigen verhaal vertellen of meer lezen over dingen die brussen bezig houden.