Ik ben het helemaal met Janine eens!
Echt een probleem vind ik het niet. De zorgzaamheid en eerder volwassen zijn dan een ander zie ik als een voordeel, hoewel het qua vriendschappen met leeftijdsgenoten ook wel lastig kan zijn .. Maar, niet iedereen heeft daar last van, het verschilt per persoon.
Ik heb wel een periode gehad dat ik het m'n ouders kwalijk nam dat m'n zusje er is, omdat het tijdens de zwangerschap van mij al fout ging. In die tijd nam ik afstand van mijn ouders, ik was boos op ze, wilde het liefst het huis uit om alle ellende te kunnen vergeten en een nieuw leven beginnen. Ik steunde mijn moeder niet meer als ze het moeilijk had, hielp haar niet bij het verzorgen van m'n zusje, ik liet haar eigenlijk gewoon stikken. Maar, ik ben gebleven, ik kon weg als ik wilde, Bureau Jeugdzorg heeft me bijna overgehaald om weg te gaan, maar ik deed het niet omdat ik wist dat het de schuld van m'n ouders niet was, ik wist dat ze me nodig hadden en dat het fout zou gaan als ik weg zou gaan.
Het is wel zo dat ik vriendschappen liet vallen om m'n ouders te kunnen helpen. Ik had helemaal geen tijd om bezig te zijn met andere mensen dan ons gezin, heb altijd gedacht dat dat het belangrijkste was. Nu heb ik mezelf op de eerste plaats staan. Ik weet wat er kan gebeuren als je te ver over je eigen grenzen gaat, en wil dat hoe dan ook niet meer meemaken.
Ik denk wel dat als ik een 'normaal' zusje had gehad, mijn gedrag nu anders zou zijn. Hoe anders weet ik niet, ik kan me daar nog steeds niet echt een voorstelling bij maken, en ik zou het niet eens willen weten. Gelukkiger zou ik denk ik niet zijn. In elk gezin zijn er wel problemen, het is ook maar net hoe je daar mee omgaat.